Zaterdag 1 juli Vega de Valcarce - Fonfria del Camino 25 km

Bericht SMS Zaterdag 01-07 : We zitten voldaan te genieten in de albergue in Fonfria. Vandaag naar O. Cebreiro geklommen en daarna weer wat afgedaald. Een pittige dag. Morgen dalen we verder.

Notities zaterdag : Karen heeft niet best geslapen door de luidruchtige Amerikanen. Zij wilden na tien uur nog douchen en deze ook meteen repareren. Daarna ging één van hen wel heel hard snurken. Saskia sliep vrijwel overal doorheen... Om half zes gewekt door de wekker en samen ontbijten. Marc-André was inmiddels al vertrokken. Even voor half zeven gaan we op weg hoewel het nog best donker is. Al snel begint de klim naar La Faba, denken we.... dalen en een riviertje!! Maar dan begint het toch echt. Om kwart over acht komen we aan in La Faba op 917 meter hoogte. We nemen een pauze met koffie etc. We komen hier Michael weer tegen, deze keer met Ierse vrouwen. De klim gaat verder door dorpjes als la Guna met veel koeienstront op de straat en een giga kattenfamilie (vijftien kittens!)

Om half tien komen we aan in de provincie Galicië waar op iedere 500 meter een kilometerpaaltje staat met de afstand naar Santiago. Om tien uur zijn we in O'Cebreiro (1250 meter hoogte).

Rugzak af en even toeristje spelen. We komen weer bekenden tegen o.a. Manfred. In de Benedictijner kerk die we bezochten kregen we maar liefst vier stempels en konden we een écht kaarsje aansteken. We maken foto's van palloza's, een laag gebouw van natuursteen.

Ne een uur rondgelopen te hebben gaan we weer op weg. We kiezen voor de makkeleijk weg en stijgen naar de top van de Alto de san Roque (1270 meter). We lopen lekker over paadjes en kleine dorpjes, ondertussen ook nog even het hoogste punt van de Camino bereikt: alto de Poio (1337 meter). Tegen half drie komen we in Fonfria terecht. Een mooie vrij nieuwe albergue die Koen ons aan heeft geraden. Plaatsje stelt niets voor maar de albergue was van alle gemakken voorzien. We zien weinig bekenden maar weer veel onbekenden wat ook erg leuk is.

Zondag 2 juli Fonfria del Camino - Sarria 28 km

Notities zondag : Vannacht heel goed geslapen allebei, geen krakende bedden en weinig snurkende mensen.Ook was iedereen laat wakker vandaag. Saskia was, om kwart voor zes, de eerste, dus heel stil gedaan. We kunnen hier pas om half acht ontbijten, dat is veel te laat, we eten daarom het brood wat we gisteravond van het avondeten mee hebben genomen. Om half zeven lopen we aan.

Het is zonnig en helder op het moment dat we vertrekken maar al heel snel zien we links van ons in de bergen mist en even later lopen we erin. Dit blijft zo de hele dag, warm wordt het dus niet. De omgeving is mooi maar we zien er niet veel van. We komen in een heel klein dorpje, Ramil, waar we een hele mooie oude kastanjeboom zien. We zien daar ook een oude boer die wandelstokken verkoopt en ons een heel verhaal verteld over de boom die duizend jaar oud is. hij wil persé een foto van ons maken bij de boom.

Om een uur of half negen zijn we in Triacastela en daar drinken we koffie met een croissant tegenover de albergue municipal. Dan weer verder. Marc-André komt ook aangelopen. Hij wil via Samos lopen vandaag dus die zullen we niet meer zien. Wij gaan via st. Gil verder. We zien hier eindelijk weer eens koeien. Die zie je in Spanje maar erg weinig. De weg gaat op en neer en het blijft misten. De mist is nu zo erg dat het bijna lijkt te motregenen, dus de hoes gaat over de rugzak. Op een gegeven moment komen we bij een weggetje, in Spanje noemen ze dit corredoira, een verbindingsweggetje tussen de dorpen, wat heel modderig, donker en ook nog naar beneden gaat. Gelukkig is deze maar heel erg kort. Dan komen we in Fontearcuda, waar een bar is, daar eten we, wat want we willen doorlopen naar Sarria, 6 kilometer verder dan we gepland hadden. En wie zien we daar als we weg willen gaan, Marc-André. Hij is toch niet via Samos gelopen. Rond twee uur komen we in Sarria aan. Karen heeft ondertussen een sms van Jetta en Agnes gekregen dat zij ook in Sarria zijn in een albergue op rua Maior. Daar willen we ook naartoe. Eerst komen we nog langs een winkel waar ze van alles voor pelgrims hebben, dus daar gaan we eerst even naar binnen. Een heel leuke winkel, we kopen er ook het een en ander. Dan door naar de albergue. Als we binnen zijn gaat Karen toch even kijken of dit wel de goede is, dat blijkt niet zo te zijn want ze ziet Petra op een terrasje zitten, samen met Manfred en Marc-André. We gaan eerst maar even iets drinken en bespreken wat we doen. We besluiten om naar de andere te gaan. Karen gaat nog even kijken of er wel plek is, ja dus maar erg duur, €10,00.We halen onze spullen en gaan daar toch naar toe en daar zien we Jetta en Agnes. Ze vinden het leuk om ons te zien. Ondertussen zien we Birgit ook, zij had gisteren haast om verder te komen, maar is toch maar gebleven. Zo zien we al de anderen dus weer terug.
Nadat we ons opgeknapt hebben gaan we nog even naar de bar terug, ook daar veel bekende gezichten. Terug in de albergue, gaat Karen alvast haar mail lezen, en wat blijkt, Joan en Maureen waren gisteren, net als Jetta en Agnes, en Koen in Tricastela. Net als Saskia dit verslag aan het typen is komen Joan en Maureen langsgelopen, dus Karen holt naar buiten, en zij komen ook in deze albergue. Echt heel erg leuk, alleen jammer dat we gisteren niet zijn doorgelopen naar Tricastela want dan hadden we Koen ook nog kunnen zien, maar wie weet zien we hem later nog. Vanavond gaan we gezellig eten met Jetta en Agnes en misschien ook wel met Maureen en Joan.

Maandag 3 juli Sarria - Hospital de la Cruz 33 km

Bericht SMS Maandag 03-07 : Pas heel laat en na 33 km hadden we eindelijk een bed: dat krijg je als een herberg gesloten is. Wel opgeschoten dus: nog maar 78 km. Dat kan Marie-Anne niet zeggen! Op weg om mij (=Karen) op te halen heeft de starter het in Blois begeven. Dus wachten tot er een nieuwe binnen is. Voor de rest is alles in orde! Waar we nu zitten is niet helemaal duidelijk, hou het maar op Hospital de la Cruz, 12 km voorbij Portomarin.

Notities maandag : Slapen was niet bijster goed ondanks de goede luxe bedden. weer veel de kerkklokken gehoord. Om zes uur wakker en om half zeven samen met Agnes en Jette ontbijten in "ons" café, ook met Petra en Birgit. Agnes en Jette lopen als eerste aan wij als laatste om zeven uur.

We stijgen de stad uit en het is bewolkt, dus lekker loopweer. Het is erg druk op het pelgrimspad, allemaal mensen die in Sarria gestart zijn en enthousiast aan het kletsen zijn, wij moeten hier erg aan wennen. Dit is waar we bang voor waren toen we in Saint Jean Pied de Port starten maar tot nu toe nog niet hadden meegemaakt. Sarria is 111 km voor Santiago, en spaanse studenten krijgen studiepunten als ze minimaal 100 km gelopen hebben en dit kunnen aantonen met een Compostela..We lopen door een heel mooi oud eikenbos en zijn op zoek naar ons loopritme. Rond kwart over negen komen we een barretjje tegen waar we koffie en thee gaan drinken met Agnes, Jette, Petra, Brigit en Manfred...daar issie weer !

Even na negenen weer verder over mooie slingerpaadjes met Ierse stenen muurtjes en mooi ouderwets landbouwgebied met maïs ( voor het eerst sinds we in Spanje zijn, en dus veel hoger dan de sprietjes in Frankrijk) en koeien. De koeienstront waren we al eerder tegengekomen maar de koeien nog niet. Om tien uur komen we kilometerpaal 100 tegen. Yes !! Foto !! Iedereen heeft toch, blijkt, zijn eigen tempo en het is dus rustiger geworden. Even voorbij de 100 kilometerpaal is een kapelltje met daarin een bericht van Tisan, ze heeft het dus in ieder geval tot hier gehaald. Tegen half elf pauze.Agnes en Jette zien we hier ook weer, maar we lossen elkaar af. Ze hebben dan al hun koffie op en gaan beginnen met onze koffie/thee. We eten hier wat, nou wat....... een giga boccadillo met ham en kaas waar we helft van mee nemen zo groot is ie. Na een halfuurtje weer verder. Vlak daarna belt Marie-Anne dat ze met pech langs de weg staat!! In de buurt van Blois en ze wacht op de ANWB. Karen is een beetje van slag, nou ja een beetje.... We lopen verder over een slingerend pad en om een uur of half één naderen we de brug bij Portomarin over het stuwmeer van Belesar. Een brug waar Saskia als een haas overheen liep want ook deze brug is niet gemaakt voor mensen met hoogtevrees. Om de stad in te komen moeten we een oude stadstrap met 45 treden op, de trap lijkt verdwaalt te staan in het landschap.

Eigenlijk was het onze bedoeling om in Portomarin te overnachten maar ten eerste was nog wat vroeg en ten tweede wilde Karen graag door lopen om zo haar gedachten wat te verzetten. Dus pauze en kijken of we wat kunnen eten. Helaas kunnen we pas na kwart over één eten dus dan maar een wijntje en daarna bij de super brood, beleg en aquarius gekocht. Dit hebben opgegeten bij een bankje in een parkje, Manfred kwam nog even langs en om twee uur het stadje weer uitgelopen. De voetgangersbrug hebben we links laten liggen, veel te smal, en daarna verder door het bos. Een mooi pad met lekker veel schaduw. Na een tijdje zagen we ineens Jean-Claude zitten, die hadden we voor het laatst in Sahagun gezien. Daar was hij naar de dokter geweest voor zijn been en het gaat nu weer goed met hem. Even gezellig bijkletsen en dan weer op weg. Een telefoontje van Agnes, de albergue in Gonzar, ons beoogd eindpunt, is gesloten vanwege een verbouwing. Dus we moeten nog 5 extra kilometers verder. Marie-Anne belt: de starter van de auto is kapot en moet daar dus op wachten. Het pad wordt minder schaduwrijk en dus warmer. Uiteindelijk, om kwart voor vijf, zijn we aangekomen in Hosptal de la Cruz. Snel inchecken, de albergue is zo goed als vol en daarna wat drinken in een vlakbij gelegen restaurant. Dan douchen etcetra. Manfred en Birgit komen er ook nog aan maar de albergue was toen echt helemaal vol en zij moeten dus verder. Wij gaan naar restaurantje voor een drankje en wat eten. Alle pelgrims moesten tegelijk eten en daardoor duurde het wel erg lang voordat we iets te eten kregen. Vrij snel daarna gingen we naar bed.

Dinsdag 4 juli Hospital de la Cruz - Melide 27 km

Bericht SMS Dinsdag 04-07 : We slapen deze dag in Melide, in een albergue met 160 bedden. Nog 51 km! Een mooie wandeling, maar ik was moe en liep dus moeilijk. O ja, we hadden regen vandaag, maar het kon wel weer eens een dag.
P.S. Marie-Anne staat nog steeds in Blois (de nieuwe starter is nog niet binnen)

Notities Dinsdag: We staan om half zes op. Het onweert flink en het is stikdonker. De albergue heeft een mooie keuken maar geen keukengerei, we hoorden dat dit wel vaker in albergues in Galicië voorkomt. We hadden bijna niets meer om te ontbijten, dat doen we wel in een dorpje verder, maar eerst wachten we het onweer en de regen af. Er zijn wel een paar gekken, onder andere Agnes en Jette, die in de stromende regen en het donker toch aanlopen.

Wij vertrekken om kwart voor zeven, het regent nog wel een beetje maar het is licht en vrijwel iedereen vertrekt. Na een goed half uur komen we in een restaurantje aan waar we kunnen ontbijten. Het brood is op maar er is nog toast. Agnes en Jette zijn net klaar en vertrekken weer. Birgit komt aangelopen, zij had samen met Manfred in een schitterende albergue geslapen. Na het ontbijt gaan we weer verder, het is nog een beetje regenachtig maar het voelt wel zacht aan. Om een uur of tien komen we in Palas del Rei aan waar we koffie drinken en daarna komen we voor het eerst in bossen met eucalyptus bomen. We lopen door kleine dorpjes en mooie holle wegen.

In één van die dorpjes wordt Saskia zowat omver gelopen door een kudde loslopende koeien en daarna komen we in het dorpje Coto, waar we een terrasje zien. We ploffen neer en zien een duitse een lekkere salade eten en dat willen wij dus ook! De sla komt recht uit de tuin, heerlijk! Daarna moeten we nog langs de autoweg lopen, dat is vrij warm. We zien hier 577 graven van mensen van het Sint-Jacobs genootschap van Spanje en om half drie komen we aan in Melide. Daar slapen we in de staatsalbergue van de provincie Galicië, een albergue met 160 bedden. Er is niemand om in te schrijven dus we betalen nog niet. Alle staatsalbergues in Galicië zijn donativos dus we kunnen betalen wat we zelf ervoor over hebben. Agnes en Jette hebben al twee bedden voor ons gereserveerd, en daar installeren we ons en knappen ons op. Agnes is vandaag jarig en dat wil ze graag onder andere met ons vieren. Karen gaat wat proberen wat te slapen en Saskia gaat het stadje wat verkennen. Marie-Anne belt, de auto is nog steeds niet gemaakt, en Karen begint zich zorgen te maken of ze wel op tijd in Santiago kan zijn. Ook Manfred en Birgit komen hier slapen. Rond vijf urr gaan we met z'n tweeën de stad in om boodschappen te doen. Supermarkt, foto's op cd laten zetten, was dit keer niet zo gemakkeljk maar uiteindelijk toch gelukt, en daarna nog op zoek naar een eetplek voor vanavond. Het is een leuk bedrijvig stadje, we drinken wat met Birgit en gaan dan terug naar de albergue. Het restaurantje is pas om half negen open dus eten we vrij laat. Daarna, terug in de albergue, gaan we de verjaardag van Agnes vieren.

Ze had taart en wijn gekocht, het was heel gezellig, we hielden zelfs de jeugd wakker die ons nog kwamen waarschuwen dat we stil moesten zijn. Ook het braziliaanse echtpaar kwam er nog even bij zitten. om elf uur gingen we pas naar bed. Maar ja het is nog maar 51 km naar Santiago, een makkie.......

Woensdag 5 juli Melide - Sainte Irene 30 km

Bericht SMS Woensdag 05-07 : Op 21 km afstand van Compostela slapen we in St. Irene in een vieze albergue. Vandaag in de regen gelopen! En langs heel veel eucalyptus-bomen. Morgen naar Monte Gozo, zodat we vrijdag net na zonsopkomst Compostela binnen lopen. En de camper is gerepareerd, dus Marie-Anne is onderweg naar hier!

Notities woensdag: De bedoeling was dat we zouden uitslapen, want we wilden maar tot Arzua lopen (ongeveer 15 km) maar dat uitslapen lukte niet echt. Toch weer om zes uur opgestaan. Om kwart voor zeven ontbijt, zelfs voordat de haan wakker werd. We nemen, voor de zoveelste keer, maar nu echt... afscheid van Jette, Agnes en Birgit en gaan na een lekker druk ontbijt met verse jus om kwart over zeven op weg. De albergue oogt inmiddels al zwaar verlaten. Het regent wat en het is een tikje fris. Toch maar de jas aan! Ook is het mistig. Langzaam aan wordt de zachte motregen toch wel vochtig. De route gaat via een groot eucalyptusbos.

Het is er stil en het ruikt heerlijk door de grote eucalyptusbomen. Beetje dampo-ideë..... Saskia heeft, na al deze maanden, de primeur: een plas met de rugzak gewoon op haar rug.. we worden toch wel veelzijdige pelgrim op deze manier..... We komen in Boente, waar meneer pastoor ons al voor zijn kerk stond op te wachten. Dus mee naar binnen om het Jacobs altaar te bewonderen. Een stempel voor in onze credential, een prentje een echt kaarsje van één euro en een zegen voor ons... Meneer pastoor was een enthousiaste pelgrimspastoor. Voldaan gaan we daarna even in een nabij gelegen café wat thee en koffie drinken. Even lekker warm worden en na een half uurtje, rond negen uur, weer verder. We zijn voor de zoveelste keer deze Camino weer helemaal alleen samen, niemand te bekennen, waar is iedereen gebleven? We lopen daarna weer door een mooi bosrijk gebied met werkelijk overal eucalyptusbomen en toch wel weer veel dalende en stijgende paden. Doet dus wat dat betreft frans aan. Maar toch, we blijven in de buurt van de snelweg lopen. Tegen tienen houdt de regen dan zo langzaam aan eindelijk op en zien we ook weer andere pelgrims. En tegen half elf, na een pittige klim, komen we in het plaatsje Arzua. Een stad die bestaat uit een lange straat, op bijna 400 meter hoogte, met alleen maar hoge gebouwen langs de straat. Het is inmiddels 15 graden. We gaan op zoek naar de VVV gevestigd in een camper. Tsja... Wat drinken en eten in een café bij de refugio en dan besluiten we om toch maar door te lopen. Het is wel erg vroeg op de dag! Om kwart over elf zijn we weer op weg, het is lekker koel wandelweer. Het pad leidt langs de snelweg, of ineens door de bosserige natuur over mooie paden, En werkelijk midden in de natuur staan hier fikse prullenbakken!! Maar waar zijn nu die pelgrims weer gebleven? Lopen we wel goed? Door slapende gehuchten, met soms commerciële jeugd die ons gekoelde aquarius verkopen. Even voor enen, midden in de wildernis van de eucalytusbomen, zien we ineens een café. Wij dus naar binnen! En daar zien we Birgit terug, hè hè eindelijk weer bekend volk. We nemen lekkere vermicellisoep met brood en zien zelfs Manfred weer terug, die aanschuift aan onze tafel. Gezellig met z'n vieren bij gepraat en even na half twee weer aangelopen. Er gaat zelfs een voorzichtig zonnetje komen tegen blauwe lucht. Hier in dit gebied vinden we de koeien terug die we tot nu toe in Spanje hebben gemist: koeien heen en weer lopend tussen stal en veld. We komen door veel dorpjes waar geen enkele slaapmogelijkheid is. Maar waar soms wel schitterende hortensias in allerlei kleuren gewoon naast de weg staan.

En dus komen we zo rond half vier in St. Irene. En een half uurtje later bij de publieke refugio (de privado was vol). Inchecken en een plekje zoeken in de zaal waar Agnes en Jette lagen te rusten. Een gezellig weerzien want ook Manfred en Birgit checken in. De refugio is vies en ligt vlak naast de snelweg. Even rusten en wat kletsen en daarna douchen en wassen. Tegen half vijf lopen we weer, op zoek naar alcohol. Na een kwartiertje terug!! lopen vinden we een leuk zaakje. Verslag, wijntje, smsjes, rust.... Rond kwart over zeven komen ook Agnes, Jette en Birgit erbij. Lekker in de tuin zitten en genieten. Ondertussen is Saskia lekker aan het kletsen met twee Ierse vrouwen. Tegen de tijd dat we gaan eten, zijn Manfred en Suzanne ook aangekomen en werd het een gezellige maaltijd.

Nog even een afzakkertje in het café, waar net weer een wedstrijd van het WK getoond werd en het dus hartstikke druk was. En daarna in het donker gezamenlijk langs de snelweg lopend terug naar de refugio. Om kwart over tien liggen we in bed: en heel gedoe. Sas boven Agnes Birgit boven een onbekende en Karen boven Jette... de hoogste tijd om te gaan slapen.

Donderdag 6 juli Sainte Irene - Monte do Gozo 16 km

Notities Donderdag : Vandaag willen we wat langer slapen want we lopen maar 16 km. Maar ja, erg goed slapen was er vannacht weer niet bij, een mug die aan het klooien was en waarschijnlijk toch ook de spanning van het bijna aankomen. Dus toch maar redelijk op tijd opgestaan en om kwart over zeven liepen we aan. Ontbijten doen we op de eerste plek die we tegenkomen en dat is in Rua. Het brood was op dus kregen we toast als ontbijt maar dat is ook goed. Ondertussen nemen we afscheid van Jetta en Agnes, zij lopen vandaag door naar Santiago, en na een goed half uur gaan we verder. We doen het rustig aan. De omgeving is prachtig, heel Gallicië is trouwens mooi om te lopen. We komen weer door veel dorpjes, vaak wel wat vervallen, maar mooi. Er is hier veel veeteelt dus je loopt nogal wat door de koeienstront.

Rond een uur of tien komen we aan in Lavacolla, waar we koffie drinken. We zijn dan ongeveer op de helft van onze route voor vandaag. Agnes en Jetta staan op het punt om weg te gaan, dus nogmaals afscheid nemen en tot morgen, zij wachten morgenochtend op ons bij de kathedraal.
Wij drinken rustig onze koffie en daar komen Carl en Aukje aan! Die hebben we sinds Saint Jean Pied de Port niet meer gezien. Heel leuk. We drinken wat met zijn vieren en dan komt ook Ruud aangelopen. We hadden hem nog in Astorga ontmoet en daarna is hij doorgelopen maar heeft het rustig aangedaan, wij dus niet.

Een heel gezellige reunie is het dus, we drinken nog wat met elkaar en dan gaat Ruud verder en vlak daarna wij ook. Het is inmiddels twaalf uur. We moeten ook nog klimmen, willen we eigenlijk niet meer maar ja anders komen we niet aan dus het moet en met een paar wijntjes op is dat best zwaar.

Rond een uur of twee zijn we dan in Monte do Gozo, op 5 km van Santiago de Compostela. De rest loopt door en wij, samen met een Belgische, An, lopen naar de herberg. Het is een gigantisch complex. Een hele verzameling huizen met daarin allemaal ruimtes met acht bedden. Het ziet er goed uit, de douches zijn warm en er is wc-papier bij de toiletten. Suzanne en de Japanse vrouw blijken hier ook te slapen. Dit complex is opgezet naar aanleiding van het bezoek van paus Johannes Paulus II in 1989 aan Santiago de Compostela. Nadat we ons opgefrist hebben gaan we samen met An op zoek naar iets te eten. Ook dat is er in dit complex, een selfservice restaurant met redelijk goed eten. Dan wat internetten, toeristje spelen in de souvenirwinkeltjes en naar huis bellen. Rond half zeven lopen we met z'n drietjes naar het eigenlijke dorp om ergens iets te eten. Even via een kapelletje voor St. Marcos, kaarsje dus. We zoeken op advies van An een pulperia want daar is het lekker vistapas eten. Om zeven uur zitten we in een kantine achtige zaal verlicht met TL maar wel met onze tapas. Ondertussen belt Marie Anne, ze is inmiddels in Carrion de los Condes aangekomen....zou het dan toch nog lukken?

Ondertussen eten wij pulpo, mejollese (mosseltjes), calameres en quesa gallego. Mmmm eindelijk weer tapas! Rond tien over half negen zijn we klaar en lopen we voldaan terug naar de refugio. Nog geen twintig minuten later slapen we al.

Vrijdag 7 juli Monte do Gozo - Santiago de Compostela 5 km

Vrijdag 07-07 : Om 07:15 belt Karen naar Eindhoven. Ze staat met Saskia op het plein voor de kathedraal van Santiago de Compostela. Het einddoel is, na 2250 km bereikt!!!!

Notities Vrijdag: Vandaag de laatste dag!
We staan om half zes op en vertrekken om zes uur samen met An. Het is, tegen onze gewoonte in, nog donker maar vandaag is dan ook een speciale dag. We vinden onze weg wel want Santiago zien we al liggen. Het is inderdaad nog wel goed zoeken naar de goede weg maar al snel hebben we hem gevonden. Eigenlijk is het heel simpel, bijna alleen maar rechtdoor. We zien al heel snel het plaatsnaambord van Santiago en dan is het nog afwachten hoelang het is tot de kathedraal.

De stad is nog heel rustig, gelukkig. Het duurt nog ongeveer drie kwartier voor we bij de kathedraal zijn. We komen langs de noordkant aan en er is niemand te zien, we lopen verder en komen op het plein voor de kathedraal, ook helemaal leeg, alleen wij drieën. Het is dan kwart over zeven.

We vallen een beetje in een gat en gaan alletwee bellen. An loopt wat rond. Dan komt een Zuid-afrikaanse vrouw, die we al eerder ontmoet hebben en ons feliciteert en rond half acht komt Koen aangelopen. We rennen naar hem toe en het is heerlijk elkaar weer te zien. We gaan de kathedraal in waar we Jacobus nog niet kunnen omarmen maar waar we wel onze handen in de portico de gloria kunnen zetten. Daarna gaan we op zoek naar een cafeetje om koffie te drinken maar dat lukt niet goed en een kwartiertje later zijn we weer terug op het plein en zien daar Manfred en Agnes en Jette.

Ook daar rennen we naartoe en feliciteren elkaar. Manfred gaat meteen door, hij wil naar Finistere en wij gaan met z´n zessen verder op zoek naar iets te eten. We staan wat rond ter draaien op een klein pleintje en een mevrouw ziet dat en brengt ons naar een cafe wat open is.
Daar ontbijten we en kletsen wat. Koen vertrekt vandaag ook naar Finistere. Hij wil om negen uur aanlopen. An gaat naar de herberg die Koen haar aanraadt, hij weet heel veel te vertellen over Santiago omdat hij hier al een dag of twee rondloopt, en wij lopen met Agnes en Jette mee naar hun slaapplek, bar la Tita. Het ziet er best goed uit alleen zijn de kamers nog niet schoongemaakt. We zetten onze rugzakken neer en gaan de stad in. Santiago is een leuke stad om rond te lopen. We hoorden van Birgit dat zij problemen had toen zij pas een dag later haar Compostela ging halen, dus wij gaan dat nu maar vast doen. Een mooi gebouw met een grote trap naar boven en veel mensen die elkaar kennen.

Er hangt een groot bord met allemaal briefjes met berichtjes van pelgrims die aangekomen zijn. We gaan kijken of er een berichtje van Tisan (Sunny) hangt en ja hoor ze is aangekomen en heeft haar Compostela gehaald! We melden ons aan bij het bureau en worden wat ondervraagd, we hadden al gehoord dat ze nogal streng waren maar wij merkten daar eigenlijk niets van, komt waarschijnlijk door onze grote hoeveelheid stempels. Daarna winkelen! Heel veel winkeltjes, we kunnen ons nu arm gaan kopen want we hoeven het niet meer mee te sjouwen, dus Saskia koopt alvast een tas en daarna nog een klein tasje. Karen koopt ook een tas en we kopen alvast een heleboel medailles en andere kleine dingetjes. Ook een hele berg kaarten. We hebben nog al wat te doen vandaag. Dan even terug naar het pensionnetje, Saskia´s kamer is al schoongemaakt die van Karen nog steeds niet. Dus op naar de supermarkt en op z´n Frans een stokbrood gekocht, kaas en een fles wijn. We gaan lekker lunchen in een park. Er lopen hier in Santiago dames van de vvv rond die, als je maar even rondkijkt, op je afkomen en je helpen de weg te zoeken. Heel goed georganiseerd.
Als we willen oversteken naar het park zien we Birgit staan.

Zij wacht op ons aan de overkant en met z´n drieën gaan we lunchen. Dan Saskia´s treinticket kopen en daarna lekker op een terrasje zitten en wat drinken. We zitten op een strategische plek want we zien heel veel bekenden langskomen.

Dus veel groeten en dergelijke.
Het is een gek gevoel dat we nu klaar zijn met onze tocht. Waarschijnlijk zal dat morgen pas tot ons door dringen. Karen loopt nog steeds met haar wandelschoenen aan, die doet ze pas uit als Marie-Anne hier is. Dan is ze pas echt klaar. Saskia weet het nog niet zo goed. Is ze klaar of niet? Maar dat gaat wel komen neemt ze aan. Terug naar het pensionnetje, de kamer van Karen is nu ook klaar. In de straat van ons pension staan erg veel leuke kraampjes met veel leuke spullen dus steeds op en neer, sjaal kopen weer terug en weer.... We nestellen ons op het terras en zien steeds meer bekenden: Carl en Aukje, Birgit, het zwitserse stel, Jean-Claude, Christian met zijn vriendin, Marc-Andre, Jan, Ruud en na heel veel gedoe uiteindelijk ook Marie-Anne, met champagne!! Het werd een gezellige boel. Om negen uur gaan we eten in het restaurant van ons pension met Agnes en Jette. Logisch dat het een latertje werd... met orujo de hierbos.

Zaterdag 8 juli Santiago de Compostela geen km

Karen en Marie-Anne slapen uit, Saskia dus niet, ze kon niet echt slapen en was al voor acht uur de stad in. Rond een uur of elf komen Karen en Marie-Anne eindelijk eens uit hun kamer. Om twaalf uur begint de kerkdienst waar we naar toe willen want daar worden wij ook vernoemd. Het is heel druk in de kerk maar we vinden nog een plekje op de grond vlak bij het altaar. We krijgen zangles van een non en dan de kerkdienst, volledig in het spaans. Tot onze verassing wordt het grote wierookvat (el botafumeiro) aangestoken.

We hadden gehoord dat hiervoor 200 euro betaald moest worden maar er waren een aantal engelse bobo´s (oud militairen) in de kerk aanwezig, we denken dat daarom het ritueel gestart werd. Het was heel indrukwekkend, we zagen de vlammen in het vat, hij gaat over onze hoofden bijna tot aan het plafond van de kerk en weer terug. Het vat werd met zes man heen en weer gezwaaid en later weer op een heel slmme manier weer gestopt. Je kom zien dat het zeer zwaar werk was. Het is erg druk bij het beeld van Jacobus dus gaan we niet in de rij staan om hem te omarmen, dat doen we zondag wel. We steken wel kaarsjes aan voor de mensen die erom gevraagd hebben en voor ons zelf. Bij het verlaten van de kerk zien we weer veel bekenden. Dan koffie wat winkelen en terug naar het pensionnetje. We pakken wat spullen en gaan met de taxi naar de camping waar de camper van Marie-Anne staat om een aantal spullen van Karen en Sas te halen. We lunchen hier ook onder de luifel. Tegen vijven met de taxi terug naar de stad we hadden een afspraak met Maureen en Joan dat zij ons zouden smssen waneer zij aan zouden komen maar dat hebben ze helaas niet gedaan. Jammer. Eenmaal weer in ons pension gaat Marie-Anne rusten en gaan wij de stad weer in, we kunnen er niet genoeg van krijgen. We kunnen kopen zonder te hoeven sjouwen en zien ook steeds weer andere winkeltjes. Opeens zien we Jean, dus een terrasje opgezocht en lekker bijgepraat. Theo kwam ook voorbij maar liep door. Jean en Theo hadden onderweg meningsverschillen gekregen en zijn ieder hun eigen weg gegaan. Daarna terug naar het pension en zijn we samen met Marie-Anne tapas gaan eten. We hadden veel te veel besteld maar het was erg lekker. We hebben de restanten meegenomen in een doggybag voor de volgende dag. Om een uur of tien zijn we terug in het pension en gaan we naar bed. Helaas was het een zeer onrustige nacht. Buiten was het een vreselijke herrie tot aan zondagmorgen toe.

Maandag 10 juli 2006 :

Hallo allemaal,

morgen zit het erop. Dan gaat Saskia met de trein naar la Hendaye, waar Ben haar op zal wachten. Marie-Anne en Karen gaan rustig per auto.
We willen jullie allemaal heel erg hartelijk bedanken voor alle lieve, grappige en stimulerende reacties.
Heel fijn dat jullie zo met ons avontuur hebben meegeleefd !!!

Eenmaal terug zullen we nog meer aan onze site werken, meer verhalen en meer foto´s.
Maar nu eerst eventjes een klein beetje gewoon vakantie.

Groetjes,
Sas en Karen